...در روزگار ما که بسیاری از مردانِ صاحب سواد و اکثر زنان به هنگام بحث، گرفتار عدم تعادل می شوند، فریاد می کشند، دشنام می دهند، و جملگیِ ارزشهای اخلاقی و انسانی،و حتی علل گفت وگوی سیاسی  و اجتماعی را زیر پاهای هیجان زدگی  و غیر عادلانه خود له می کنند، و هدفی برایشان نمی ماند جزمغلوب کردن و خورد کردن بی رحمانه و لحظه یی حریف، چقدر خوب بود اگر زنانی با خلق و خوی اجتماعی آرام،وارد میدان سیاست می شدند و به خاطر مسائلی که در آرامش و وقار مدافع آنها هستند، رسما و جدا به مبارزه می پرداختند.چقدر خوب بود.در زمانه ما-شاید هر زمانه یی پس از این- چه زیبا و پر شکوه است که زنان و دختران ما،معقول ومنطقی، نه هیجان زده، نامنصف و شایغه سازانه، در متن سیاست باشند:معتقدانه،نه مقلدانه،نه نمایشی فصیمانه،نه متظاهرانه، و به خاطر آینده ی همه ی بچه هاف نه به خاطر خودنمایی و به علت خود خواهی. باور کن بانوی من...

...البته از نظر من ، این ابدا مهم نیست که در کدام جبهه حضور داشته باشی،مهم حضور است و بس. گمان هم نمی برم آنکس که خوب می جنگد بتواند در جبهه ی بد، خوب بجنگد.قاعدتا باید حقی وجود داشته باشد تا بتوانی به خاطر آن،تا پای جان ،باقدرت وایمان بجنگی...

* چهل نامه کوتاه به همسرم – نادر ابراهیمی- نشر روزبهان – قیمت:1250

پ ن: روزهای زیادی رو می شه با این (+) گذروند.بارو کنید ...

پ ن۲:وای که آهنگ اول  آنشرلی (+)  با اون موهای قرمزش چقدر خوبه...برنامه کودک ...عصر های تابستون..و کلی نوستالژی بازی..